Even voorstellen: Michel en Desiree

Ze komen heel vaak op het Zelfregiecentrum: Michel en Desiree. Soms eten ze een hapje mee bij het pannenkoekencafé. Het lijkt een stel als alle anderen, maar er is wel iets bijzonders aan de hand. Ze hebben namelijk beiden hun beperkingen. Michel heeft, sinds zijn puberteit, diabetes en in 2006 kreeg hij een hersenbloeding. Dat vond hij in het begin heel moeilijk te accepteren, nu kan hij er beter mee omgaan. Hij staat heel positief in het leven, maar af en toe merkt hij wel dat zijn hoofd niet meewerkt: ‘Soms zit mijn hoofd gewoon te vol.’

Desiree is, door een zuurstofgebrek bij de geboorte, verstandelijk beperkt. Ze redden zichzelf, met een beetje hulp, prima. Toch willen ze graag hun verhaal kwijt, want zo zegt Michel: ‘Soms heb ik het idee dat het hebben van een relatie met iemand met een verstandelijke beperking een taboe is.’

Lang Samen
Hun verhaal begon op Valentijnsdag 1994, nu zo’n 25 jaar geleden. Ze werden gekoppeld door wederzijdse familie die van allebei wisten dat ze graag een partner wilden. Er volgde een ontmoeting. Dat klikte en inmiddels wonen ze alweer 18 jaar samen in een gezellige flat in Nijmegen.
Ze doen veel zelfstandig, maar ze krijgen zo nu en dan een steuntje in de rug, van Pluryn. Er komt dan iemand langs die met ze bespreekt hoe het gaat. Als er een moeilijke brief is binnengekomen, is het goed om het daar nog even over te hebben. Maar ook als er gedurende de week iets anders is voorgevallen, bespreken ze dat graag met de begeleiding.

Bezige Bij
Michel is al lang in dienst bij het Werkbedrijf, waar hij verschillende banen heeft gehad. Sinds augustus 2016 werkt hij bij de gemeente Wijchen, voor 32 per week. Daar digitaliseert hij dossiers en bergt ze ook op. Dat doet hij met veel plezier. Daarnaast is hij een bezige bij die veel vrijwilligerswerk doet. ‘Ik ben vrijwilliger bij Faces to Graves, een organisatie die de verhalen achter de personen zoekt die begraven liggen op de militaire begraafplaats in Groesbeek. Ook ben ik lid van de heemkundekring daar en ben ik maatje van iemand in een rolstoel. Ik ga daar op bezoek, maak een praatje, of help hem achter de computer. Ik vind het belangrijk bezig te zijn en mijn steentje bij te dragen. Misschien wil ik na mijn pensioen wel vrijwilligerswerk gaan doen bij het Zelfregiecentrum, haha!’

Sociale Contacten
Desiree is ook graag bezig, want: ‘Anders zit je de hele dag maar binnen en dat vind ik ook niks.’ Zo maakt ze graag wandelingen door de wijk, houdt ze van winkelen en van uitgaan met Michel. Ze praat enthousiast over een weekendje Limburg, samen met Michel. Ook is er beneden in hun flat regelmatig een inloop, waar ze mensen uit de buurt ontmoet. Daar kunnen ze een kopje koffie drinken om zo de buren beter te leren kennen. Soms gaat ze alleen, soms gaan ze met z’n tweeën. Desiree vertelt: ‘Mensen praten soms niet met mij, ik leg moeilijk contact. Ik heb het gevoel dat ik er vaak niet bij hoor.’

Trias
Daarom volgt ze bij Trias ook een sociale vaardigheidstraining. Zo leert ze contact te maken met anderen en te reageren in bepaalde situaties. Zo legt ze één van de oefeningen uit die in de cursus aan bod komen, in dit geval een rollenspel: ‘Iemand wilde mijn nieuwe schaatsen lenen en ik moest zeggen dat ik dat niet wilde. Toen heb ik gezegd dat ik die van mijn ouders heb gekregen en deze liever niet wilde uitlenen.’ Daarnaast vindt ze het contact met anderen op het Zelfregiecentrum erg gezellig en geniet ze van de uitjes die Trias organiseert. ‘Zo kom je toch onder de mensen,’ zegt ze.
Ze kookt ook graag, daarnaast doet ze het grootste deel van het huishouden: ‘Boodschappen doen we soms met z’n tweeën, maar ik kan het ook alleen, hoor. Dan ga ik met de bus en dan haalt Michel me later met de auto weer op.’
Ze redden zich dus prima, maar vinden het fijn af en toe wat hulp te hebben. Een gezellige, korte vakantietrip met z’n tweetjes staat alweer op de planning.

 

-A A +A